Dün tatilden sonraki ilk günümdü. Stressli geçeceÄŸi belliydi ama bu kadarını da ummuyordum. Kendimi ofisten dışarı attığımda hala kafamda yetiÅŸtiremediÄŸim iÅŸleri düşünürken, “yak bir s…a” dedim ve iki çektikten sonra enteresan hissetmeye baÅŸladım. BoÄŸazım düğümlenir gibi oldu. Nefesim sanki yetmiyor gibiydi. Sonra dilimde ve ellerimde uyuÅŸma olduÄŸunu hissettim.

Daha önceden böyle bir ÅŸey yaÅŸamadığım için herhalde sigara başıma vurdu dedim, ama bu baÅŸka birÅŸeydi. Çok az geçti, bacaklarım da aÄŸrımaya baÅŸladı. Bu arada bende de bir panik havası oluÅŸtu, ne oluyoruz diye… Aklıma nedense ilk kalp krizi olabilir mi diye geldi. Her nasıl oluyorsa panik halinde insan daha iyi bir düşünceye kendini kanalize edemiyor. Herhangi bir aÄŸrı yada kasılma da yok.

Bütün olası pozitif cümlelerle kendimi telkin ede ede, yarı uyuÅŸuk bir ÅŸekilde kendimi ilk gördüğüm eczaneye attım. Zaten ben girer girmez kadıncağız beni oturttu, ve tansiyonuma baktı (hiç bilenle bilmeyen bir olur mu?:). Tansiyon olmuÅŸ 8,7 – 5,6 .. Hemen tuzlu bir ÅŸeyler verdi (ayran olduÄŸunu sonradan anladım). 10 dakikaya kalmadan ayaÄŸa kalkabildim neyseki.

Bu hafta sonu ne olur ne olmaz diye bir doktora görüneceğim bakalım nedir işin aslı. Ama asıl hayıflandığım konu başımıza gelmesi olası (Allah Korusun Tabi !) temel bazı şeylerden haberim bile yok, yada bir çoğu ile ilgili yanlış/kulaktan dolma bilgilerle birşeyler yapmaya çalışıyorum. Hayatım boyunca sadece işimle ilgili o kadar çok şey ezberleyip asıl bilmem gereken şeylere karşı beynimi pasifize etmem de beni farklı düşüncelere itmedi değil hani. Umarım siz de benim gibi değilsinizdir!